Eerste sneeuw
Gister ging om 5.15 de wekker. Want wij gingen Wandelen, wel 8 km, naar een meer in de bergen. En de bus naar Kandi, het Startpunt van De Wandeling zou om 6.30 vertrekken. Dus toen de wekker ging keek ik met een oog half open naar Annelies die mij even slaperig aankeek. Waarna we besloten nog even te blijven liggen en een taxi of zo te pakken naar de Wandelplek.
Rond 9.00 waren we bij het busstation. Zodra duidelijk was waar we naar toe wilden, werden we omringd door allerlei tuktukchauffeurs die ons voor allerlei prijzen (varierend van 400 tot 2000 rps) wel naar Kandi wilden brengen. Een ritje van ongeveer 20 minuten, dacht ik. Maar dat pakte anders uit.

Via smalle wegen vol gaten slingerden we langzaam in ons kleine tuktukje (een soort overdekte motorfiets met drie wielen waarbij de chaufeur voor zit en de passagiers achterin) de berg op en ook weer af. We passeerden rivieren, kleine bergdorpjes waar iedereen ons vol verbazing aankeek, berggeiten en heilige koeien en veel wegwerkers die de weg nog enigszins berijdbaar probeerden te maken. We genoten van het steeds wisselende, prachtige uitzicht, indiaase zuurtjes, het naar beneden suizen met de motor uit en het zicht op de besneeuwde bergen in de verte!!! En ondertussen luisterden we naar keiharde Indiaase muziek die uit een grote box achter in de tuktuk kwam. Pas na ruim twee uur kwamen we in een gehucht van twee huizen en een bushokje, Kandi.

Onze gids stond er op met ons mee te lopen. Hij voelde zich erg verantwoordelijk en had denk ik ook niet zo'n zin om lang te wachten. We hebben ontzettend genoten van onze wandeling. Het rook heerlijk naar zoete hars en bloemen, er waaide een lekkere wind, het was zo stil en we zagen voortdurend de besneeuwde bergtoppen in de verte. Prachtig. Het meer hebben we niet gehaald, we zijn er niet een in de buurt geweest. Maar wat een mooie tocht, inclusief de rit in de tuktuk.
Op dit moment zitten we in Rewalsar, en verblijven we in een boedistische tempel. Eenvoudige geel met blauw geverfde kamers, roze gangen, en ook hier kijken we weer uit op een meer, waar aan de overkant de gebedsvlaggen wapperen in de wind. Die heilige plekken stralen zo'n rust uit, dat je er wilt blijven. We zien het wel, we hebben geen haast.

Frisse lucht
Wat was ik moe, leeg en duizelig toen we na een hele dag reizen in Shimla aankwamen. We waren 's ochtends om 4.15 opgestaan om de trein van 6.00 te pakken. Uiteindelijk waren we toch nog twee dagen en nachten in Delhi gebleven, Annelies in bed en ik zwervend door de stad. Mijn eerste Indiaase film gezien, een actiefilm met een bezonnebrilde held die tussen alle actie door ook nog spannende duetten zong met een dromerige en kirrende Indiaase. En samen met haar en een volledig ballet vrolijke danspasjes maakte. Je moet als Indiase acteur toch wel van alle markten thuis zijn.

De treinreis naar Shimla was weer een hele beproeving. Het eerste deel van de reis, naar Kalka, hadden we driezitters waar we met z'n vijven opzaten. Even is dat niet erg, maar vier uur lang vraagt veel van je uithoudingsvermogen. Allerlei Indiers wilden ook een praatje met ons beginnen om ons vervolgens bij hen thuis uit te nodigen. Vriendelijk lachend sloegen we alle aanbiedingen af. Maar langzaam begon er een beetje irritatie te groeien.
In Kalka werd het spoor smaller, en stapten we over op een bergtreintje (Lonely Planet spreekt van een toy train). Nog drie kwartier en dan lekker lunchen in Shimla, dachten we. Totdat onze veel te enthousiaste en onverstaanbaar Engelssprekende buurman ons vertelde dat we pas rond 19.00 in Shimla zouden zijn... Dat was verdorie nog 6 uur op een smalle, harde houten bank ingepakt tussen twee rugzakken en heel veel Indiers. Terwijl we geen eten bij ons hadden en het water bijna op was. En bij iedere tunnel werd er enthousiast gegild in de coupe, alle 102 tunnels lang!! En de buurman hield maar niet op met onmogelijke vragen stellen: of we een Nederlandse mop wilden vertellen, hoe de media in Nederland over India schreef, wat we dachten van de politieke situatie in de wereld, wat we voor werk deden. Op zich aardige vragen, maar ze waren vrijwel onverstaanbaar en onze signalen dat we hoofdpijn hadden (Sabine) of wilden slapen (Annelies) werden absoluut niet opgepakt. De irritatie groeide, we hadden het even gehad met India en alle Indiers. Waarom moesten we nu zo nodig door dit land trekken. Club Med in Spanje is toch ook prima?

Bij aankomst in Shimla werden we overvallen door sjouwers die onze rugzak naar boven wilden dragen. Ik wilde gewoon met een auto naar boven, geen gezeik met lopen. Ik wilde rust voor mijn hoofd en eten want ik was duizelig, slap en misselijk van de honger. Ze bleven maar zeggen dat met de auto niet mogelijk was, dat we dan een liftje moesten pakken, en dat zij onze spullen wel naar het hotel zouden dragen, naar welk hotel we wilden en wat de voor- en/of nadelen waren van de verschillende hotels. We snapten er niets van. Annelies had gelukkig meer geduld dan ik en heeft wat knopen doorgehakt waardoor onze tassen uiteindelijk door twee dragers helemaal naar boven, naar ons hotel zijn gesjouwd. En toen bleek dat er in Shimla inderdaad nauwelijks auto's rijden, geen rikshaws zijn en vrijwel alles te voet moet worden afgelegd.

We werden wat rustiger, snoven de frisse berglucht in en keken eens om ons heen: Jee, we zijn in de Himalaya, wat is het hier mooi, we zijn er!!

We zijn in Delhi, eventjes. Ik kan mijn lenzen niet in vanwege al het stof in de lucht. Door het stof krijgt alles ook een gele glans. De stad is vies en toen we met de trein aankwamen schrokken we van de uitgebreidheid van de sloppenwijken. Mensen leven in kleine zelfgebouwde hutjes, dicht op elkaar en poepen tussen en naast de rails. Het was vroeg in de ochtend en ik denk dat we wel 50 poepende mannen hebben zien zitten...
Annelies is erg ziek en ligt op bed. Dezelfde buikloop die iedereen hier schijnt te krijgen. Veel drinken, ORS nemen, voldoende rusten en slapen. Vanavond trekken we met de slaaptrein verder richting Shimla. We komen hier nog terug omdat voor beide de terugvlucht vanuit Delhi is. Ik ga denk ik nog even naar de film.

Verder ben ik erg blij met mn camera. Heb net een fotoboek aangemaakt. Moet nu nog even uitvinden hoe ik er voor kan zorgen dat ook anderen de foto's kunnen zien. Kan vrijwel overal de foto's downloaden. Leuk!!

Het pakketje
Als het goed is heeft Annelies vandaag "het pakketje" op de post gedaan terwijl ik met de Israeliers Eyal en Judah treinkaartjes naar Delhi ben gaan kopen in Ajmer. Ben benieuwd of het verzenden gelukt is. We slepen er al dagen mee rond, met het 7 kilo zware pakket met sjawls en bedovertrekken. Toen we in Jaipur naar het postkantoor wilden bleek het die dag net een hindi feestdag te zijn, en kon je wel postzegels kopen, maar geen pakjes versturen. De volgende dag dan? Nee, dan was het een Moslim feestdag, dus ook dan geen pakketjesverzending. We lachten maar eens vriendelijk naar het mannetje achter het loket, zuchtten diep en togen naar de shoppingmall die ons werd aangewezen. Daar zou DHL moeten zitten.
De shoppoingmall bestond vier jaar en was nu al helemaal vervallen. De helft van de winkeltjes was gesloten of stond al weer leeg. Ergens bovenin, na allerlei donkere gangen en bochten met vage figuren die er rondhingen, vonden we een pakkettendienst. TNT kon het pakket verzenden, dan zou het over drie dagen in Nederland zijn. Maar ja, wat hebben we aan snelheid. Het moet voor ons vooral goedkoop zijn. En dat was het absoluut niet. We zouden bijna evenveel moeten betalen als alle sjaals en dekens ons gekost hadden...
Het hoofd van de dienst had medelijden met ons en bood ons chai aan. We babbelden wat over de hitte en over de platheid van Nederland en moesten eigenlijk heel hard lachen. Zaten we daar met een enorm pakket dat we nu mee moesten slepen naar Pushkar... Met een rikshaw hebben we ons met pakket en al weer bij het hotel laten afzetten en de volgende dag is het braaf tussen ons in meegegaan in de bus.

Dodenrit
Wat een rit. Op een gegeven moment zei Annelies, die voor me zat: moet je kijken hoe die chauffeur rijdt!! We waren net de stad uit en reden op een tweebaansweg vol vrachtverkeer. En wij zagen vooral vrachtauto's frontaal op ons afkomen om op het laatste moment weer naar de goede kant van de weg te gaan en rakelings langs ons heen te scheren. Mijn vader zou gezegd hebben: Het loopt me dun door de broek. Het beste was om stug naar rechts te kijken, naar de voorbijglijdende woestijn. Ik ben er maar vanuit gegaan dat ze deze rit al jaren op deze manier afleggen, en dat het wel goed zou komen. Hoewel we onderweg ook nog twee totaal gecrashde vrachtwagens langs de weg zagen liggen. De tweede busrit van Ajmer naar Pushkar duurde maar 40 minuten. We hebben de hele weg moeten staan, of liever gezegd hangen. De bus was zo overvol dat we ons afvroegen hoe we er in godsnaam weer uit moesten komen met twee rugzakken, twee kleinere tassen en ons pakket. Nou gewoon: duwen, trekken, en veel geduld hebben. De rugzakken volgden ons vanzelf, ze werden over de hoofden doorgegeven naar buiten.

Shanti shanti
En toen stonden we in Pushkar en viel de rust over ons heen. Het plaatsje ligt aan een heilig meer en je voelt overal een serene rust hangen. Zalig. Op goed geluk had Annelies een prachtige slaapplek uitgezocht, waar we de twee Israelische jongens die we in Jaipur hadden ontmoet, ook weer troffen. Een lichtblauw geschilderd paleis met allelei gangetjes en mooie doorkijkjes dat uitkeek over het heilige meer. We hoorden nachtvogels roepen, kikkers kwaken, visjes uit het water ploepen. Wat een prachtige plek. Hier zouden we even blijven. Bijkomen en niks doen dan hangen in de schaduw bij een temperatuur van boven de 40 graden.
Ik slaap nu al weer twee nachten op het dak. Zodra de mantra's me wekken en de zon bijna boven de bergen verschijnt, ga ik met mijn matras weer naar binnen om nog een paar uur langer te slapen. Overmorgen pakken we de trein naar Delhi en verder naar Manali; iets meer koelte, maar veel minder heilige rust...

Zo zijn onze manieren
We beginnen een beetje gewend te raken aan de Indiers en hun manieren.
Omdat we blank zijn en blauwe ogen hebben, willen ze ons graag een hand geven, vooral de kinderen. En volwassenen vragen of ze met ons op de foto mogen. Iedereen wil weten waar je vandaan komt, uit nieuwsgierigheid maar vaak ook als introductie om je in hun shop te loodsen of een rikshawrit te verkopen. In Jaipur boden ze hele dagen aan waarin ze je dan de stad lieten zien. Meestal nemen ze je dan mee naar bijzondere plaatsen, alleen heb je daar helemaal niet om gevraagd...

Jimmy
Wij trapten natuurlijk toch in de verhalen van een van de gladste jongens van Jaipur: Jimmy. Hij wachtte ons al op toen we vuil en bezweet aankwamen bij het station. Of we in hotel zus en zo wilden overnachten. Ok, daar kreeg hij commissie voor, daar deed hij ook niet geheimzinnig over, maar het was ook een goed hotel. Nee, zeiden wij, wij gaan naar de Evergreen, we willen eindelijk eens wat westerse toeristen zien. Hij antwoorde: Evergreen, never clean, maar dan moeten jullie het zelf maar weten. Kunnen we jullie morgen dan oppikken voor een ritje door de stad? We maakten een afspraak voor 15.00 uur....

Om 15.15 stond Muhammed ons op te wachten samen met Jimmy. We wilden naar het fort voor de sunset en naar de Monkey Tempel. We hebben de hele stad gezien, allerlei mooie plaatsen, tempels, markten, maar geen Monkey Tempel en geen sunset bij het fort. Jimmy was erg charmant en had mooie verhalen, maar was ook erg doorzichtig. We vonden het niet zo erg, hij was in ieder geval wel te vertrouwen. Natuurlijk probeerde hij ons ook naar een zgn. fabriek te krijgen. We zeiden dat we voor sieraden wilden gaan, maar we kwamen in een textielfabriek terecht. Nou ja, fabriek: groothandel. Ach, we konden toch niets kopen, er was geen plaats in onze rugzak. Dachten we...
Indier Raj legde ons in perfecte verkoperstaal uit hoe prachtig de producten waren en hoe voordelig we ze daar konden kopen. En gebrek aan plek in onze rugzak was geen argument, hij maakte prachtige pakketjes die we vervolgens per post konden versturen. Twee uur later werd de fabriek achter ons gesloten en liepen wij naar buiten met een 'pakketje' van 7 kilo met prachtige doeken en shawls... Jimmy was zo blij met de commissie dat hij ons twee sjaaltjes cadeau deed en ons uitnodigde voor een etentje bij het fort. Prachtig uitzicht, lekker eten, leuk gezelschap van Muhammed, Jimmy en Raj, die ook was meegegaan.

Terug in het guesthouse moeste we erg lachen om onze impulsieve aankopen, de Indiers en het verschil in cultuur en de gekke avond. Morgen maakten we toch maar geen gebruik meer van hun diensten.

Moord in Evergreen
Ineens hoorden we een bloedstollende schreeuw door het guesthouse galmen. Het was inmiddels al 1.30 uur, iedereen zou moeten slapen. Annelies sloot onmiddelijk de deur, we deden de ventilator uit en luisterden met kloppend hart of we nog iets hoorden... Dit was zo'n beestachtige, vreselijke schreeuw, hier moest iets vreselijks aan de hand zijn. Na 15 minuten hoorden we weer gekreun en iemand riep 'Please, please'. Trillend speculeerden we over wat er aan de hand kon zijn: ondervraging door de Indische politie, ruzie om een vrouw, een handeltje dat uit de hand was gelopen...? Weer 10 minuten later schreeuwde iemand 'Bellisimo!!'
Bellisimo?? Tijdens een ondervraging? Ik ging toch voorzichtig op de gang kijken en hoorde televisiegeluiden, een commentator, af en toe wat italiaans commentaar en, ja ook gekreun; als de bal weer eens net niet in de goal ging.....

Het was te gezellig, we zijn na het eten met de restauranteigenaar Mario en zijn medewerker en vriend Jo nog naar een soort afscheidsfeestje gegaan. Gesprekken over Irak en Amerika, de moesson, de communicatie van een restauranteigenaar in Colva, sari's en goden als astronauten waren erg interessant. Daardoor werd het laat, erg laat, en dronken we ook redelijk wat cocktails. Om 7.30 uur ging de wekker alweer; op pad, naar Jaipur...

Wat een reis. Uiteindelijk heeft het ongeveer 30 uur geduurd. Onmogelijk om te reserveren voor een airco sleeper, dus we zaten de hele tijd tussen de locals in het vrouwendeel van de trein. Zalig dat je alleen met vrouwen zit, het geeft een soort vertrouwelijkheid en een veilig gevoel. Maar slapen is vreselijk, wij zijn niet gewend aan zo'n harde houten banken. Annelies en ik lagen bovenop, daar waar ook de bagage ligt, tegen onze rugzakken aan en keken neer op slapende kinderen op doeken en tegen elkaar hangende vrouwen.De lucht was klam en stoffig en als we een doekje over ons gezicht haalde werd pas goed duidelijk hoe vies we eigenlijk waren. Ik rook de zure zweetlucht in mijn kleren en voelde de harde houten spijlen onder mijn lichaam. Nooit geweten dat ik zoveel uitstekende boten heb, ik heb ze nu allemaal gevoeld...

De twee vrouwen waar we naast zaten, Maria en mevrouw Curtis, waren op weg naar Radjastan. Ze hadden, net als heel India, vakantie en hebben ons ontzetten verwend met zelfgemaakte en gekochte hapjes. We genoten van het delen van eten, de persoonlijke informatie en tips en de moederlijke warmte van mevrouw Curtis. Haar tong is het meest gezonde deel van haar lichaam, zei ze lachend en ze vroeg dan ook honderduit. Ik liet foto's zien van de familie, niet alleen aan hun maar aan de hele coupe. Even verderop zaten drie zussen met al hun kinderen en hun moeder ons vol verbazing en zonder gene aan te staren. Toen ik foto's ging maken met mijn nieuwe cameraatje brak het ijs. Want de foto is natuurlijk meteen te zien op het lcd-schermpje, wat grote hilariteit tot gevolg had. Met handen en voeten communiceerden we met elkaar. Mooie vriendelijke gezichten, doordringende ogen, en toen ze na 5 uur uiteindelijk uitstapten, van iedereen een hand en een stralende lach cadeau. Ik genoot en lachte stralend terug.

De hitte in Jaipur is veel droger dan in Goa, maar het is wel heel erg warm (42 graden). De kleren plakken minder aan je lijf, maar ik word er zo moe van. Jammer want Jaipur is een grote meltingpot van indrukken. Je weet gewoon niet waar je moet kijken, alles is indrukwekkend en mooi en vervallen en druk en lawaaierig en Jezus wat is het toch warm. We rusten hier uit van de lange en vermoeiende maar zeer indrukwekkende reis en gaan dan via Delhi naar de Himalaya, waar het koeler is.

Trein
Na een comfortabele nacht in de nachttrein van Mumbai naar Madgao, Goa, staan we nu op een overvol perron. Mannen op slippers, vrouwen in prachtige sari's, kinderen in popperige jurkjes, motoren verpakt in jute, vele koffers en pakjes, hoe moet dat in vredesnaam allemaal die trein in? Terwijl de trein binnenrijdt, springen sommige jongens al naar binnen en zodra hij stilstaat voel ik een geduw en getrek aan alle kanten. Iedereen wormt langs ons naar binnen, kruipt over anderen heen om maar een plaatsje te bemachtigen. We ploffen meteen op de eerste de beste bank, met een in kranten verpakte stok neer. Fout. De stok geeft aan dat de bank is gereserveerd voor een moeder met zes dochters. Annelies roept in mijn oor: we blijven ZITTEN, en ik lach maar zo vriendelijk mogelijk naar de schreeuwende en wild gebarende Indiaase vrouw. Na vijf minuten is de vader inmiddels opgestaan, met een vriendelijke knipoog naar ons, en heeft de overbuurman ook lachend plaatsgemaakt. Vijf mooie Indiaase meisjes van 5 tot 16 jaar zitten ons, verwonderd en verwijtend aan te kijken. De moeder heeft inmiddels maar haar mond gehouden. Ik geef mijn kleine verrekijkertje als troost aan de kleinste. Die gaat er trots mee naar buiten zitten kijken en langzaam ontspant de sfeer een beetje.
Strand
Een half uur later stappen we uit op een verlaten station in Canacona. Een rikshaw brengt ons in 20 minuten naar een nog verlatener dorpje aan de zee, Agonda. Het is duidelijk off season, in de verste verte geen toerist te bekennen en de hutjes waar we heengebracht worden, staan er verlaten bij. Maar het is er prachtig. Hoge palmbomen, prachtig uitzicht op een woeste zee, vissersboten en spelende Indiase kinderen op het strand en een romantische kamer. Twee dagen hebben we niets gedaan alleen gelezen, wat gegeten (steeds hetzelfde omdat de eigenaar niets anders in huis had: dal en vegetables), gespeeld met de golven, gepraat tegen een hond die mij was gevolgd bij een wandeling en schelpen gezocht op het strand.

Weer verder
Nu is het boek dat ik van Tjes heb gekregen, Vliegen zonder vleugels (prachtig) uit, en zitten we wat noordelijker in Colva, een Indiaase badplaats. Nog steeds vrijwel geen toeristen te zien, maar Indiaase mensen zijn er des te meer. Het is packed, enorm!!! Morgen pakken we de express naar Jaipur, een lange reis, maar of het nu 15, 24 of 50 uur duurt kregen we nog niet helder. We gaan kijken of de hitte in Jaipur te verdragen is en afhankelijk daarvan wagen we ons in Radjastan of reizen we door naar de Himalaya.

Eigenlijk moeten ze vliegen verbieden. Je plopt zomaar van de ene cultuur in de andere, zonder voorbereiding en zonder enige overgang. Het ene moment staan we nog in de regen op Schiphol en het volgende moment rijden we in een taxi door het warme Mumbai.
Maar altijd spannend zo'n eerste nacht aankomen. "Strenge" SARS-controles en verwondering over het nu daadwerkelijk in India zijn. Alles nieuw en anders, geuren, beelden, het weer. Mensen slapen in rijtjes naast elkaar op de stoep, of op de motorkap van de auto. Op sommige plaatsen stinkt het naar... iets zoets, maar niet lekker, en op andere plaatsen weet je niet of het nou wierook of chemische zeep is.

Het is warm maar door de wind draaglijk in Bombay en we zijn nu een beetje de stad aan het verkennen. Met de trein naar het centrum ging goed, al koste het wel wat moeite het juiste perron te vinden. We lijken overal wel de enige westerlingen, we hebben nog geen toeristen gezien. Misschien dat ze ons daarom ook best wel met rust laten.

We doen het rustig aan, lekker weer terug naar ons luxe, door Rob geregelde hotel naast de zoo. Even chillen en vanavond naar Chowpatty beach en wie weet, de film.
Morgen naar Goa, of overmorgen, dat beslissen we zometeen. Alles gaat superrelaxed en ik voel me zo lekker leeg in mn hoofd, zalig. Zou ik nu al verlicht aan het raken zijn :-)